ايمان به خدا مىباشد . مراد از طاغوت ، آنچه در برابر ذات احديت واقع گردد مىباشد ؛ خواه در ذات باشد و خواه در افعال و خواه حكومت بر روى زمين . در اين فراز مىفرمايد : خداى متعال شرك را در تمام ابعادش حرام كرد تا اعتقاد به ربوبيت خالص شود ، مراد از اخلاص ، خالص كردن دين است به‌گونه‌اى كه شائبه‌اى از غير خدا در آن نباشد و اين‌چنين توحيدى ثمربخش است . در آغاز اين بخش فرمود : فَجَعَل الإيمانَ تَطهيراً لكُم من الشِّركِ . در اين قسمت از اثر وضعى ايمان كه شرك زدايى باشد ، سخن گفت . در خاتمه هم از تحريم تشريعى و قانونى شرك و فلسفهء اين حكم صحبت كند . در اين قسمت به اين آيهء شريفه اشاره فرموده : « يا بُنَىَّ لاتُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ » ؛ « 1 » اى فرزندم براى خدا شريك قرار مده ؛ زيرا به درستى كه شرك ستم بزرگى است . نتيجه‌گيرى از بيان فلسفهء احكام متن : فاتَّقوا اللّهَ حَقَّ تُقاتِهِ ، و لا تَموتُنَّ إلّاو أنتم مُسلمون ، و أَطيعُوا اللّهَ فيما أمَرَكُم بِهِ و نَهاكم عَنهُ فإنَّه إنَّما يَخشى اللّه مِن عِبادِه العُلماءُ . شرح : « فاء » تفريع در آيهء « فَاتَّقوا اللّهَ » و عبارت « فانّه » در آيهء « إنَّما يَخْشى اللّهَ مِن عِبادِهِ . . . » نيست . صديقهء طاهره عليها السلام اين دو را براى تفريع

--> ( 1 ) . لقمان ، آيهء 13 . .